FLOGVIT
.bible

JesajaKapittel 29

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Ve, Ariel, Ariel, byen der David slo leir! Legg år til år, la høytidene gå sin gang.
Ve deg, Ariel, Ariel, byen der David slo leir! Legg år til år, lat høgtidene gå sin rundgang.
Men jeg vil bringe nød over Ariel, og det skal bli klage og sorg. Den skal bli for meg som et Ariel – et alterildsted.
Men eg vil trengja Ariel, og det skal verta klage og sorg. Ho skal verta for meg som eit altareld.
Jeg vil slå leir rundt deg på alle kanter, jeg vil beleire deg med vakttårn og reise beleiringsverk mot deg.
Eg vil slå leir rundt deg, eg vil kringsetta deg med vakttårn og reisa beleringsverk mot deg.
Da skal du bli ydmyket og tale nede fra jorden, og fra støvet skal din tale komme dempet. Din stemme skal lyde som en gjenferd fra jorden, og fra støvet skal dine ord hviske.
Då skal du tala lågt frå jorda, og orda dine skal koma dempa frå støvet. Røysta di skal vera som ei ånderøyst frå jorda, og frå støvet skal talen din kviskra.
Men mengden av dine fiender skal bli som fint støv, og hopen av voldsmenn som agner som blåser bort. Det skal skje plutselig, i et øyeblikk.
Men mengda av fiendane dine skal verta som fint støv, og hopen av valdsmenn som flygande agner. Det skal skje brått, på eit augeblink.
Fra Herren over hærskarene skal det komme hjemsøkelse med torden og jordskjelv og veldig drønn, med storm og uvær og flammer av fortærende ild.
Frå Herren over hærskarane skal det koma heimsøking med torebrak og jordskjelv og veldig drøn, med storm og kvervelvind og logande eld som fortærer.
Som en drøm, et nattlig syn, skal det bli med mengden av alle folkeslagene som kjemper mot Ariel – alle som angriper henne og hennes festning, og alle som bringer henne i nød.
Som ein draum, eit syn om natta, skal det verta med mengda av alle folkeslaga som strir mot Ariel, alle som krigar mot henne og festningsverka hennar, og som trengjer henne.
Det skal være som når en sulten drømmer at han spiser, men våkner med tom sjel, eller som når en tørst drømmer at han drikker, men våkner utmattet med tørstende sjel. Slik skal det gå med mengden av alle folkeslagene som kjemper mot Sions berg.
Det skal vera som når ein svolten drøymer at han et, men vaknar med tom mage, eller som når ein tyrst drøymer at han drikk, men vaknar utmatta og lengtande. Slik skal det gå med mengda av alle folkeslaga som strir mot Sion-fjellet.
Nøl og bli forundret! Bland dere og bli blinde! De er drukne, men ikke av vin. De raver, men ikke av sterk drikk.
Dryg og ver forundra! Gjer dykk blinde og ver blinde! De er drukne, men ikkje av vin; de ravlar, men ikkje av sterk drikk.
For Herren har utøst over dere en ånd av dyp søvn. Han har lukket deres øyne, profetene, og tilhyllet deres hoder, seerne.
Han har attlukka augo dykkar – profetane, og han har tildekt hovuda dykkar – sjåarane.
Hele denne åpenbaringen er blitt for dere som ordene i en forseglet bokrull. Gir man den til en som kan lese og sier: «Les dette!» så svarer han: «Jeg kan ikke, for den er forseglet.»
Og heile openberringa har vorte for dykk som orda i ei forsegla bok. Gjev dei henne til ein som kan lesa og seier: «Les dette!» – så svarar han: «Eg kan ikkje, for ho er forsegla.»
Og gir man bokrullen til en som ikke kan lese og sier: «Les dette!» så svarer han: «Jeg kan ikke lese.»
Og gjev dei boka til ein som ikkje kan lesa og seier: «Les dette!» – så svarar han: «Eg kan ikkje lesa.»
Herren sier: Fordi dette folket nærmer seg meg med sin munn og ærer meg med sine lepper, mens hjertet er langt borte fra meg, og deres frykt for meg bare er menneskebud som de har lært –
Herren seier: Fordi dette folket kjem nær med munnen og ærar meg med leppene, men hjartet deira er langt borte frå meg, og gudsfrykta deira berre er menneskebod som er lærde utanåt –
derfor vil jeg fortsette å gjøre underfulle ting med dette folket, underfullt og forunderlig. De vises visdom skal gå til grunne, og de forstandiges forstand skal skjule seg.
sjå, difor vil eg halda fram med å gjera underverk med dette folket, underlege og forunderlege ting. Visdomen åt dei vise skal gå til grunne, og forstanden åt dei forstandige skal gøyma seg bort.
Ve dem som går dypt for å skjule sine planer for Herren! I mørket utfører de sine gjerninger og sier: «Hvem ser oss? Hvem kjenner til oss?»
Ve dei som går djupt ned for å gøyma planane sine for Herren! I mørkret gjer dei gjerningane sine og seier: «Kven ser oss? Kven kjenner oss?»
Hvilken forvrenging! Skal pottemakeren regnes som leire? Skal verket si om sin skaper: «Han har ikke laget meg»? Eller skal det som er formet si om ham som formet det: «Han forstår ingenting»?
Kor forvrengde de er! Skal pottemakaren reknast lik leira? Skal verket seia om meisteren: «Han har ikkje laga meg»? Eller skal det som er forma, seia om han som forma det: «Han forstår ikkje»?
Om bare en kort tid skal Libanon forvandles til fruktbar mark, og den fruktbare marken regnes som skog.
Er det ikkje berre ei lita stund att før Libanon skal venda om til fruktbar mark, og den fruktbare marka skal reknast som skog?
På den dagen skal de døve høre bokrullens ord, og ut av mørke og dunkelhet skal de blindes øyne se.
Den dagen skal dei døve høyra orda i boka, og ut or mørker og skodde skal augo til dei blinde sjå.
De ydmyke skal igjen glede seg i Herren, og de fattigste blant mennesker skal juble i Israels Hellige.
Dei audmjuke skal atter gleda seg i Herren, og dei fattigaste mellom menneska skal jubla over Israels Heilage.
For voldsmannen skal bli borte, spotteren skal ta slutt, og alle som er opptatt med ondskap, skal utryddes –
For valdsmannen skal vera borte, spottaren skal ta slutt, og alle som er ute etter urett, skal rydjast ut –
de som får mennesker dømt for et ord, som setter feller for den som taler i porten, og som med tomhet fører den rettferdige på avveier.
dei som gjer menneske til syndarar for eit ord, dei som set snarer for den som talar rett i porten, og dei som med tomme påskot støyter den rettferdige bort.
Derfor sier Herren til Jakobs hus, han som frikjøpte Abraham: Nå skal Jakob ikke lenger skamme seg, nå skal ikke hans ansikt blekne.
Difor seier Herren til Jakobs hus, han som fria ut Abraham: No skal Jakob ikkje lenger skjemmast, og no skal ikkje andletet hans lenger blekna.
For når han ser sine barn, mine henders verk, i sin midte, skal de holde mitt navn hellig. De skal hellige Jakobs Hellige og ha ærefrykt for Israels Gud.
For når han ser borna sine, verket av mine hender, midt i seg, då skal dei halda namnet mitt heilagt. Dei skal halda Jakobs Heilage heilag og frykta Israels Gud.
De som farer vill i ånden, skal få forstand, og de som murrer, skal ta imot lærdom.
Dei som fer vilt i ånda, skal få forstand, og dei som knotrar, skal læra visdom.
←→