FLOGVIT
.bible

SalmeneKapittel 18

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Til korlederen. Av David, Herrens tjener, som talte ordene i denne sangen til Herren den dagen Herren reddet ham fra alle hans fiender og fra Sauls hånd.
Til korleiaren. Av David, Herrens tenar. Han kvad denne songen for Herren den dagen Herren frelste han frå alle fiendane hans og frå Saul si hand.
Han sa: Jeg elsker deg, Herre, min styrke!
Han sa: Eg elskar deg, Herre, du min styrke!
Herren er min klippe, min festning og min befrier, min Gud, min klippe som jeg søker tilflukt hos, mitt skjold, min frelses horn og min borg.
Herren er mitt berg, mi borg og min utfriar, min Gud, mitt fjell der eg finn vern, mitt skjold, mitt frelseshorn og mi trygge borg.
Jeg påkaller Herren, han som er verdig all lovprisning, og jeg blir frelst fra mine fiender.
Eg ropar til Herren, han som er verd å lovprisa, og eg blir frelst frå fiendane mine.
Dødens rep omsluttet meg, og fordervelsens strømmer skremte meg.
Dødsband omslutta meg, øydeleggjande straumar skremde meg.
Dødsrikets rep omringet meg, dødens snarer møtte meg.
Band frå dødsriket omgav meg, dødssnarer kom over meg.
I min nød ropte jeg til Herren, jeg ropte om hjelp til min Gud. Han hørte min røst fra sitt tempel, og mitt rop nådde hans ører.
I mi naud ropa eg til Herren, eg ropa om hjelp til min Gud. Han høyrde mi røyst frå sitt tempel, mitt rop nådde hans øyre.
Da skalv og ristet jorden, fjellenes grunnvoller bevet og skalv, for han var vred.
Då skalv og rista jorda, grunnvollane under fjella dirra og skalv, for han var vreid.
Røyk steg opp fra hans nese, fortærende ild fra hans munn; glødende kull flammet ut fra ham.
Røyk steig opp frå hans nase, fortærande eld frå hans munn, gloande kol loga ut frå han.
Han bøyde himmelen og steg ned, med mørke skyer under sine føtter.
Han bøygde himmelen og steig ned, med mørke skyer under føtene sine.
Han red på en kjerub og fløy, han svevde på vindens vinger.
Han reid på ein kjerub og flaug, han svevde på vindvengjer.
Han gjorde mørket til sitt skjulested, til et telt rundt seg – mørke vann og tette skyer.
Han gjorde mørker til sitt skjul, rundt seg hadde han eit telt av mørkt vatn og tjukke skyer.
Ut av glansen foran ham brøt skyene frem med hagl og glødende kull.
Av glansen framfor han drog skyene hans forbi, med hagl og eldgloar.
Herren tordnet fra himmelen, Den Høyeste lot sin røst lyde – hagl og glødende kull.
Herren torna i himmelen, Den Høgste lét si røyst høyra med hagl og eldgloar.
Han sendte ut sine piler og spredte dem, han slynget lyn og satte dem i forvirring.
Han skaut pilene sine og spreidde dei, han sende lynnedslag og jaga dei på flukt.
Da ble vannenes løp synlige, jordens grunnvoller ble blottlagt ved din trussel, Herre, ved din vredes pust.
Havdjupet vart synleg, jordgrunnvollane kom til syne ved din trugsel, Herre, ved din vreidespust.
Han rakte ned fra det høye og grep meg, han dro meg opp av de store vannene.
Han rekte handa ned frå det høge og greip meg, han drog meg opp or dei veldige vatna.
Han reddet meg fra min mektige fiende, fra dem som hatet meg, for de var sterkere enn meg.
Han fria meg frå min mektige fiende, frå dei som hata meg, for dei var for sterke for meg.
De overfalt meg på min ulykkesdag, men Herren ble min støtte.
Dei kom over meg på ulukkedagen min, men Herren var mi støtte.
Han førte meg ut i det åpne, han fridde meg ut fordi han hadde behag i meg.
Han førte meg ut i ope land, han berga meg fordi han hadde behag i meg.
Herren lønnet meg etter min rettferdighet, han gjengjeldte meg etter mine henders renhet.
Herren løna meg etter mi rettferd, etter mine reine hender gav han meg att.
For jeg har holdt meg til Herrens veier og ikke handlet urett mot min Gud.
For eg har halde meg til Herrens vegar og ikkje vore gudlaus mot min Gud.
For alle hans dommer har jeg for øye, hans forskrifter har jeg ikke forkastet.
For alle hans lover har eg for auge, og hans forskrifter støyter eg ikkje frå meg.
Jeg var ulastelig overfor ham og voktet meg for min synd.
Eg var heilhjarta overfor han og vakta meg for mi synd.
Herren gjengjeldte meg etter min rettferdighet, etter mine henders renhet for hans øyne.
Herren lønna meg etter mi rettferd, etter mine reine hender for hans auge.
Mot den trofaste viser du deg trofast, mot den ulastelige viser du deg ulastelig.
Mot den trufaste viser du truskap, mot den ulastelege er du ulastleg.
Mot den rene viser du deg ren, men mot den falske viser du deg uberegnelig.
Mot den reine viser du deg rein, men mot den falske er du utspekulert.
For du frelser et ydmykt folk, men hovmodige øyne ydmyker du.
For du frelser eit hjelpelaust folk, men dei hovmodige augo audmjukar du.
For du tenner min lampe; Herren min Gud lyser opp mitt mørke.
For du tenner mi lampe, Herren min Gud lyser opp mitt mørker.
For med deg kan jeg løpe mot en hær, med min Gud kan jeg springe over en mur.
Med deg kan eg sprengja ein hærflokk, med min Gud kan eg hoppa over ein mur.
Guds vei er fullkommen, Herrens ord er prøvet. Han er et skjold for alle som søker tilflukt hos ham.
Gud – hans veg er fullkomen, Herrens ord er prøvd. Han er eit skjold for alle som søkjer tilflukt hos han.
For hvem er Gud foruten Herren? Og hvem er en klippe uten vår Gud?
For kven er Gud utan Herren? Og kven er eit berg utan vår Gud?
Gud er den som omgjorder meg med kraft og gjør min vei fullkommen.
Gud er den som omgjerdar meg med kraft og gjer min veg fullkomen.
Han gjør mine føtter som hindenes og lar meg stå på høydene.
Han gjer føtene mine som føtene til ei hind og set meg på mine høgder.
Han lærer mine hender å kjempe, så mine armer kan spenne en bronsebue.
Han lærer hendene mine å strida, så armane mine spenner ein koparboge.
Du har gitt meg din frelses skjold, din høyre hånd støtter meg, og din mildhet gjør meg stor.
Du gjev meg di frelse som skjold, di høgre hand held meg oppe, og din mildskap gjer meg stor.
Du gjør rom for mine skritt under meg, og mine ankler vakler ikke.
Du gjer stega mine vide under meg, og mine anklar vaklar ikkje.
Jeg forfølger mine fiender og innhenter dem, jeg vender ikke tilbake før de er tilintetgjort.
Eg forfølgjer fiendane mine og når dei att, eg snur ikkje før dei er utsletta.
Jeg knuser dem så de ikke kan reise seg, de faller under mine føtter.
Eg knuser dei så dei ikkje kan reisa seg, dei fell under føtene mine.
Du har omgjordet meg med kraft til krigen, du tvinger mine motstandere i kne under meg.
Du omgjerdar meg med kraft til strid, du tvingar motstandarane mine i kne under meg.
Mine fiender lot du vende ryggen til meg, og dem som hater meg, utsletter jeg.
Fiendane mine let du snu ryggen til meg, dei som hata meg, gjer eg til inkjes.
De roper om hjelp, men ingen frelser dem; de roper til Herren, men han svarer dem ikke.
Dei ropar, men ingen frelsar dei, til Herren, men han svarar dei ikkje.
Jeg maler dem til støv for vinden, jeg heller dem ut som søle i gatene.
Eg mol dei til støv for vinden, eg tømer dei ut som søle på gatene.
Du befrir meg fra folkets stridigheter, du setter meg til hode over folkeslagene. Et folk jeg ikke kjente, tjener meg.
Du bergar meg frå strid med folket, du set meg til hovding over folkeslag. Eit folk eg ikkje kjende, tener meg.
Så snart de hører om meg, adlyder de meg. Fremmede underkaster seg for meg.
Så snart dei høyrer om meg, lyder dei meg. Framande kryp for meg.
Fremmede visner bort og kommer skjelvende ut av sine festninger.
Framande visnar bort og kjem skjelvande ut frå borgene sine.
Herren lever! Lovet være min klippe! Opphøyet være min frelses Gud!
Herren lever! Lova vere mitt berg! Opphøgd vere Gud, mi frelse!
Gud er den som gir meg hevn og legger folkene under meg.
Gud er den som gjev meg hemn og legg folk under meg.
Han befrir meg fra mine fiender. Ja, du opphøyer meg over mine motstandere, fra voldsmannen redder du meg.
Du friar meg frå fiendane mine, ja, du løfter meg over motstandarane mine, du bergar meg frå valdsmenn.
Derfor vil jeg prise deg blant folkeslagene, Herre, og lovsynge ditt navn.
Difor vil eg prisa deg mellom folkeslaga, Herre, og lovsyngja ditt namn.
Han gir sin konge store seire og viser trofasthet mot sin salvede, mot David og hans ætt til evig tid.
Han gjev sin konge stor frelse og viser truskap mot sin salva, mot David og hans ætt til evig tid.
←→