FLOGVIT
.bible

SalmeneKapittel 78

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
En læresalme av Asaf. Lytt, mitt folk, til min lære, vend øret til ordene fra min munn.
Ein læresalme av Asaf. Lytt, mitt folk, til mi lære! Vend øyra dykkar til orda frå min munn!
Jeg vil åpne min munn med en lignelse, forkynne gåter fra gammel tid.
Eg vil opna munnen min med ei likning, eg vil la gåter frå gammal tid strøyma fram.
Det vi har hørt og kjenner, det våre fedre har fortalt oss.
Det vi har høyrt og kjenner til, det fedrane våre har fortalt oss,
Vi vil ikke skjule det for deres barn, men fortelle den kommende slekt om Herrens lovprisning, hans makt og de underfulle gjerninger han har gjort.
vil vi ikkje løyna for borna deira. For den komande slekta vil vi fortelja om Herrens prisverdige gjerningar, hans makt og dei undera han har gjort.
Han reiste et vitnesbyrd i Jakob og satte en lov i Israel. Han påla våre fedre å gjøre dette kjent for sine barn.
Han reiste eit vitnemål i Jakob og sette ei lov i Israel, som han påla fedrane våre å gjera kjent for borna sine,
Slik skal den kommende slekt få vite det, barn som ennå ikke er født. De skal stå frem og fortelle det til sine barn.
så den komande slekta skulle få vita det, born som enno ikkje var fødde. Dei skulle stå fram og fortelja det til borna sine,
Da vil de sette sin lit til Gud og ikke glemme Guds gjerninger, men holde hans bud.
så dei kunne setja si lit til Gud og ikkje gløyma Guds gjerningar, men halda boda hans.
De skal ikke bli som sine fedre, en trassig og opprørsk slekt, en slekt som ikke gjorde hjertet fast og hvis ånd ikke var trofast mot Gud.
Då ville dei ikkje verta som fedrane sine, ei trassig og opprørsk slekt, ei slekt som ikkje hadde eit stødig hjarte, og som ikkje var trufast mot Gud i si ånd.
Efraims sønner, væpnet med buer og klare til å skyte, snudde ryggen på kampens dag.
Efraims søner, væpna med bogar, snudde om på stridens dag.
De holdt ikke Guds pakt og nektet å følge hans lov.
Dei heldt ikkje Guds pakt og nekta å gå etter hans lov.
De glemte hans gjerninger og de under han hadde vist dem.
Dei gløymde hans gjerningar og dei undera han hadde vist dei.
For deres fedres øyne gjorde han under i Egypt, på sletten ved Soan.
Framfor fedrane deira gjorde han under i landet Egypt, på Soan-sletta.
Han kløvde havet og førte dem gjennom, han stilte vannet som en voll.
Han kløyvde havet og førte dei gjennom, han fekk vatnet til å stå som ein mur.
Han ledet dem med skyen om dagen og hele natten med ildens lys.
Han leidde dei med ei sky om dagen og heile natta med eit eldlys.
Han kløvde klipper i ørkenen og ga dem rikelig å drikke som fra det store dyp.
Han kløyvde berga i øydemarka og gav dei rikeleg å drikka, som frå store djup.
Han lot bekker strømme fra klippen og vann renne ned som elver.
Han let bekker strøyma fram frå klippen og fekk vatn til å renna som elvar.
Men de fortsatte å synde mot ham, de trosset Den høyeste i ødemarken.
Men dei heldt fram med å synda mot han, dei trassa Den høgste i det tørre landet.
De fristet Gud i sitt hjerte og krevde mat etter sin lyst.
Dei sette Gud på prøve i hjarta sitt ved å krevja mat etter si lyst.
De talte mot Gud og sa: «Kan Gud dekke bord i ørkenen?»
Dei tala mot Gud og sa: «Kan Gud dekkja eit bord i øydemarka?
«Se, han slo på klippen så vannet fløt og bekkene strømmet. Men kan han også gi brød? Kan han skaffe kjøtt til sitt folk?»
Sjå, han slo på berget så vatn strøymde ut og bekker flaut over. Men kan han òg gje brød? Kan han skaffa kjøt til folket sitt?»
Derfor hørte Herren det og ble harm. En ild ble tent mot Jakob, og vrede flammet opp mot Israel.
Difor høyrde Herren det og vart harm. Ein eld flamma opp mot Jakob, og vreide steig opp mot Israel,
For de trodde ikke på Gud og stolte ikke på hans frelse.
fordi dei ikkje trudde på Gud og ikkje sette si lit til hans frelse.
Da befalte han skyene der oppe og åpnet himmelens dører.
Då gav han påbod til skyene der oppe og opna dørene til himmelen.
Han lot manna regne ned over dem til føde og ga dem himmelkorn.
Han let manna regna over dei til føde og gav dei korn frå himmelen.
Mennesker spiste de mektiges brød, han sendte dem mat til overflod.
Kvar mann åt englars brød, han sende dei mat så dei vart mette.
Han drev østenvinden frem på himmelen og førte sønnenvinden med sin kraft.
Han let austavinden fara av stad på himmelen og dreiv sønnavinden fram med si makt.
Han lot kjøtt regne over dem som støv, vingede fugler som havets sand.
Han let kjøt regna over dei som støv, fuglar med venger som sand ved havet.
Han lot dem falle midt i leiren, rundt omkring deres boliger.
Han let dei falla midt i leiren, rundt omkring bustadene deira.
De spiste og ble overmette, han ga dem det de begjærte.
Dei åt og vart overmette, han gav dei det dei hadde lyst på.
Men de hadde ennå ikke sluppet sin begjæring, maten var fremdeles i deres munn.
Men dei hadde ikkje vendt seg bort frå lysta si. Medan maten enno var i munnen deira,
Da flammet Guds vrede opp mot dem. Han drepte blant deres kraftigste menn og felte Israels unge.
steig Guds vreide opp mot dei. Han drap dei sterkaste blant dei og felte Israels unge menn.
Tross alt dette syndet de videre og trodde ikke på hans under.
Trass i alt dette synda dei framleis og trudde ikkje på hans under.
Så lot han deres dager ende i tomhet og deres år i brå forferdelse.
Så let han dagane deira enda i tomleik og åra deira i redsle.
Når han drepte dem, søkte de ham, de vendte om og søkte Gud.
Når han drap dei, søkte dei han, dei vende om og leita etter Gud.
De husket at Gud var deres klippe, Den høyeste Gud deres gjenløser.
Dei hugsa at Gud var deira berg, at Den høgste Gud var deira utløysar.
Men de smigret ham med sin munn og løy for ham med sin tunge.
Men dei lokka han med munnen sin og laug for han med tunga.
Deres hjerte var ikke fast hos ham, de var ikke trofaste mot hans pakt.
Hjarta deira var ikkje stødig mot han, dei var ikkje trufaste mot hans pakt.
Men han er barmhjertig, han tilgir synd og ødelegger ikke. Gang på gang holdt han sin vrede tilbake og lot ikke hele sin harme våkne.
Men han er miskunnsam, han tilgjev synd og øydelegg ikkje. Gong på gong heldt han vreiden sin tilbake og vekte ikkje heile sin harme.
Han husket at de var kjøtt, en vind som farer forbi og ikke vender tilbake.
Han hugsa at dei var kjøt og blod, ein vind som fer av stad og ikkje kjem att.
Hvor ofte trosset de ham i ørkenen og voldte ham sorg i ødemarken!
Kor mange gonger trassa dei han ikkje i øydemarka og gjorde han sorg i det aude landet!
Igjen og igjen satte de Gud på prøve og krenket Israels Hellige.
Gong på gong sette dei Gud på prøve og krenkte Israels Heilage.
De husket ikke hans hånd, den dagen han fridde dem fra fienden.
Dei hugsa ikkje hans hand, dagen då han fria dei frå fienden,
Da han gjorde sine tegn i Egypt, sine under på sletten ved Soan.
då han gjorde sine teikn i Egypt og sine under på Soan-sletta.
Han forvandlet deres elver til blod, så de ikke kunne drikke av bekkene sine.
Han gjorde elvane deira til blod, så dei ikkje kunne drikka av bekkene sine.
Han sendte fluesvermer som åt dem, og frosker som ødela for dem.
Han sende flugesvermar som åt dei, og froskar som øydela for dei.
Han ga gnageren deres grøde og gresshoppene frukten av deres arbeid.
Han gav grøda deira til åme og frukta av arbeidet deira til grashopper.
Han slo ned deres vintrær med hagl og deres sykomortrær med frost.
Han slo vinstokkane deira i hel med hagl og morbærfikentrea deira med frost.
Han overga deres fe til haglet og deres buskap til lynild.
Han overgav feet deira til haglet og buskapen deira til lynet.
Han sendte sin brennende vrede over dem, harme, raseri og nød, en hær av ulykkesengler.
Han sende sin brennande vreide over dei, harme, sinne og naud, ein flokk med øydeleggande englar.
Han banet vei for sin vrede, han sparte ikke deres liv fra døden, men overga dem til pest.
Han jamna veg for vreiden sin. Han sparte ikkje livet deira frå døden, men overgav dei til pesten.
Han slo alle førstefødte i Egypt, kraftens førstegrøde i Hams telt.
Han slo alle førstefødde i Egypt, den første frukta av mannskrafta i Hams telt.
Han førte sitt folk ut som sauer og ledet dem som en hjord gjennom ørkenen.
Så førte han folket sitt ut som ein saueflokk og leidde dei som ei hjord gjennom øydemarka.
Han ledet dem trygt, de fryktet ikke, men havet skyllet over deres fiender.
Han leidde dei trygt, så dei ikkje var redde, men havet dekte over fiendane deira.
Han førte dem til sitt hellige område, til dette fjellet som hans høyre hånd hadde vunnet.
Han førte dei til sitt heilage land, til dette fjellet som hans høgre hand hadde vunne.
Han drev folkeslagene bort foran dem, tildelte dem land til arv og lot Israels stammer bo i deres telt.
Han dreiv folkeslag bort framfor dei, delte ut landet deira som arv med målesnor og let Israels stammar bu i telta deira.
Men de satte Gud, Den høyeste, på prøve og trosset ham, de holdt ikke hans vitnesbyrd.
Men dei sette Den høgste Gud på prøve og trassa han, dei heldt ikkje vitnemåla hans.
De falt fra og var troløse som sine fedre, de sviktet som en slakk bue.
Dei vende seg bort og var trulause som fedrane sine, dei svikta som ein slakk boge.
De vakte hans harme med sine offerhauger og egget hans nidkjærhet med sine avgudsbilleder.
Dei harma han med offerhaugane sine og gjorde han sjalu med avgudsbileta sine.
Gud hørte det og ble harm, han forkastet Israel fullstendig.
Gud høyrde det og vart harm, han vraka Israel heilt.
Han forlot sin bolig i Sjilo, teltet der han bodde blant mennesker.
Han forlét heilagdomen i Sjilo, teltet han hadde reist blant menneska.
Han overga sin styrke til fangenskap og sin herlighet i fiendens hånd.
Han let si makt førast bort i fangenskap og si herlegdom i fiendens hand.
Han overga sitt folk til sverdet og raste mot sin arv.
Han overgav folket sitt til sverdet og vart harm på sin eigen arv.
Ilden fortærte deres unge menn, og deres jomfruer fikk ingen bryllupssang.
Eld fortærte dei unge mennene deira, og jentene deira fekk ingen bryllaupssong.
Deres prester falt for sverdet, og deres enker kunne ikke gråte.
Prestane deira fall for sverdet, og enkjene deira kunne ikkje gråta.
Da våknet Herren som av søvn, som en kriger som våkner av vinrus.
Då vakna Herren som frå søvn, som ein krigar som vaknar av rusen.
Han slo sine fiender tilbake og påførte dem evig skam.
Han slo fiendane tilbake og påførte dei evig skam.
Han forkastet Josefs telt og valgte ikke Efraims stamme.
Han vraka Josefs telt og valde ikkje Efraims stamme.
Men han valgte Juda stamme, Sion-fjellet som han elsker.
Men han valde Juda stamme, Sion-fjellet som han elska.
Han bygde sin helligdom høy som himmelens høyder, fast som jorden han har grunnlagt for evig.
Han bygde heilagdomen sin høgt som himmelen, som jorda han har grunnfest for evig.
Han valgte David, sin tjener, og hentet ham fra sauekveene.
Han valde ut David, tenaren sin, og tok han frå sauekvia.
Fra å følge diegivende sauer førte han ham til å gjete Jakob, sitt folk, og Israel, sin arv.
Frå å følgja sauene henta han han til å vera hyrding for Jakob, folket hans, og for Israel, arven hans.
Han gjette dem med et oppriktig hjerte og ledet dem med kyndige hender.
Han gjette dei med eit ærleg hjarte og leidde dei med kloke hender.
←→