SalmeneKapittel 56

Til korlederen. Etter melodien «Den tause due blant de fjerne». En miktam av David, da filisterne grep ham i Gat.
Til korleiaren. Etter «Den stumme dua mellom fjerne». Ein miktam av David, då filistrane greip han i Gat.
Vær meg nådig, Gud, for mennesker vil sluke meg. Hele dagen trenger fienden seg inn på meg.
Ver meg nådig, Gud, for menneske vil sluka meg. Heile dagen trengjer fienden seg på meg.
Mine fiender vil sluke meg hele dagen, for mange kjemper mot meg fra det høye.
Fiendane mine vil sluka meg heile dagen, for mange kjempar mot meg i hovmod.
Den dagen jeg frykter, setter jeg min lit til deg.
Den dagen eg er redd, set eg mi lit til deg.
I Gud priser jeg hans ord. Til Gud har jeg satt min lit, jeg frykter ikke. Hva kan et menneske gjøre meg?
I Gud prisar eg ordet hans. I Gud har eg sett mi lit, eg er ikkje redd. Kva kan eit menneske gjera meg?
Hele dagen fordreier de mine ord, alle deres tanker er rettet mot å skade meg.
Heile dagen forvrengjer dei orda mine, alle tankane deira mot meg er vonde.
De samler seg og lurer i skjul, de vokter mine skritt, som om de ventet på å ta mitt liv.
Dei samlar seg, dei løyner seg, dei vaktar stega mine medan dei lurar på livet mitt.
Skal de slippe unna med sin ondskap? I vrede, støt folkene ned, Gud!
Skal dei sleppa unna trass i si vondskap? Gud, støyt folka ned i vreide!
Du har talt mine vandringer. Samle mine tårer i din lærflaske – står de ikke i din bok?
Du har talt mine landflyktige dagar. Samla tårene mine i flaska di! Står dei ikkje i boka di?
Da skal mine fiender vike tilbake den dagen jeg roper. Dette vet jeg: Gud er med meg.
Den dagen eg ropar, skal fiendane mine vika tilbake. Dette veit eg: Gud er med meg.
I Gud priser jeg hans ord, i Herren priser jeg hans ord.
I Gud prisar eg ordet hans. I Herren prisar eg ordet hans.
Til Gud har jeg satt min lit, jeg frykter ikke. Hva kan et menneske gjøre meg?
I Gud har eg sett mi lit, eg er ikkje redd. Kva kan eit menneske gjera meg?
På meg hviler mine løfter til deg, Gud. Jeg vil oppfylle dem med takkoffer til deg.
Eg ber på lovnadene mine til deg, Gud. Eg vil gje deg takkoffer.
For du har fridd mitt liv fra døden, ja, mine føtter fra fall, så jeg kan vandre for Guds ansikt i livets lys.
For du har fria sjela mi frå døden, ja, føtene mine frå fall, så eg kan vandra for Guds andlet i livsens ljos.